حریم امن

در سر راه

رودیست که از آن می گذرد

همهء آنچه که باید برود

شاید از خاطر من

یاد تو در آب بیافتد

تا در آن ریشه کند

یا به جایی ، پر از وسعت دریا برسد

اقیانوس

و در آن نام بگیرد

آن طرف تر

پیچک آرزو در خواب است

 

 جمعه تجسم عذاب

در راه غم

غم دنیا...

غم عشق...

غم تو...

صبح حوصله های متروک ، گم

غروب

بغض احساس ترک خورده ام از درد

درد فراق...

درد انتظار...

درد غربت...

درد سر...

نفسهای تیرهء مردم وقت اعتراف باران خورده

من و مرگ

مرگ خورشید...

مرگ باران...

مرگ من ،من مغموم

عصر باوری از برگ برگ

تقویم تنهایی.

من تمام سعی ام را می کنم تا روی کارهای روزانه ام متمرکز شوم

اما کودک بازیگوش ذهن فرار است.

((((پرنده لب تنگ ماهی نشسته بود وبه ماهی نگاه می کرد و می گفت

سقف قفست شکسته چرا پرواز نمی کنی؟))))

این جمله مدتها ست که آرامش زندگیم را به هم زده است

با خودم فکر میکنم که چقدر پرنده در اطرافم وجود دارد

و من چقدر ماهی هستم

اطرافیانم مدام می گویند از قفس سر شکسته وابستگی به تو بیام بیرون.

اما من میدانم بیرون آمدن همان و مردن همان.

آخر یکی نیست به این پرنده های دلسوز بگوید کجای دنیا ماهی می تواند بدون آب زندگی کند

کجای دنیا

من هر روز به قفس شکسته بالای سرم نگاه می کنم.

چند بار سعی کرده ام سرم را از آب بیرون نگه دارم و بپرم....

احساس خفگی تمام بدنم را قرق می کند

من چند بار سعی کرده ام...

اما نمی شود به خدا....

هر روز تکرار می شود در من پرواز هزاران پرستوی سبز.

بگذریم از این تا به ابد حسرت

بگذریم.

بگذار باران آواز بخواند روی چشمانم

(برگرفته از موفقیت)

 

قسمت نشد تا در کنار هم بمانیم
فرصت نشد تا در هوای هم بمیریم
تا سرنوشت ما جدایی رو رقم زد
ای یار عاشق از جدایی نا گزیریم
قسمت نشد غمگین ترین آواز خود را
در خلوت معصوم چشمانت بخوانم
صد سوز پنهان مانده در سازم که یک شب
با گریه در چشمان گریانت بخوانم
آیینه ام چین خورده از رنج جدایی
از تو سرودن یعنی فصل آشنایی
تو رفته ای تا صد بهار ارغوانی
بعد از تو دشت و خانه را در بر بگیرد
بعد از تو ای عاشق ترین هر کو چه خواهد
همچون صدف از نام تو گوهر بگیرد

هنوز فرصت هست

برای رسیدن به اعجاز سخن

هنوز پنجره ای هست

می توان باز کرد ،رو به فراوانی عشق

می شود وسعت نیلی چشمان تو را

موج در موج شناخت

هنوز فرصت هست

تا در اندیشهء هر موج

حس آرامش ساحل باشد

می شود لحظه ای آرام نشست

منتظر ماند

برای روییدن نیلوفر مرداب

من احساس می کنم که نه پنجاه ساله یایکصد ساله بلکه همیشه ساله ام.

شب گذشته در عالم شعر و شاعری به آغاز همیشه برگشتم...

و خودم را در آسمانها ، در صف بی کران موجودات منتظر به دریافت پروانهء تولد ، در انتظار دریافت پروانهء تولد بودم اما نوبت من که رسید پروانه ها تمام شد.

گاهی خیال میکنم گرمی دستان تو را دارم و از سکوی پرواز تو اوج می گیرم

تا باغ آسمان ، یک ستاره دور یا نزدیک

فرقی نمیکند وقتی همه ستاره اند

خیالم رفت تا افسانه ها

تا شهر رویا

رویای من واقعیتی دارد به نام تنهای

 

مرا در کام تنهایی رها کن

 

تو آن ابری که بارانی نداری

من آن خاکم که سرتاسر کویرم

تو آن راهی که پایانی نداری

منم آن راه پیمایی که پیرم

تو آن باغی که در کام خزان است

منم آن باغبان

که باید رخت بربندم از این باغ

دلم اینجاست اما ناگزیرم...

منم برق شهاب تند پرواز

که می خندی ولی باید بمیرم

مرا در کام تنهایی رها کن

 

به کوهها می نگرم، به دماوند،به قامت سر به فلک کشیده و آتشفشان مرده در دل این بام بلند.به دشتها نگاه میکنم، رود ها،در یاها،به فرازها و فرودها.

نبض زمان را در دست میگیرم از میان روزها و هفته ها از لا به لای ثانیه های ورق خورده و نیامده تو را می جویم که آخرین فرصت زنده بودن من هستی.شاید به انتها برسم بی آنکه ابتدای تو را درک کنم.

من پر از درد دلتنگی و در امتداد جادهء خستگیم.خدای من چه روزهای خلوتی ،چه شبهای خالی ومبهمی وچه احساس گنگی.

دیریست آسمان دریده شده و زمین غریب تر از همیشه مرا بر روی خود جا داده است.نگاه کن چقدر حادثه،چقدر التهاب،چگونه از خودم عبور کنم که مانند پلی شکسته می مانم،چگونه به پرواز درآیم که هنوز بال پریدنم به بلوغ نرسیده،چگونه است که غریب ترین شعرهایم تنها بهانهء طغیان دو چشم خیس در خون خفتهء من است.

 بی تو بهار فاجعه ای بیش نیست ، نه شعری که بسرایمت و نه آهنگی که بنوازمت .

تنها ترانهء زندگی من تویی ،کسی که نمی یابمش.

بدون تو:

بی تو

باور خیس شبهای انتظارم

یک نفس ، یکریز

در خلوت بی ترنم احساس

از هجوم واژه های بی سرانجامی

بی عبور است

بی تو ...

                                                 ۷۸/۴/۲۹

                                                            بامداد-۳